Zbycie środka trwałego ma miejsce w momencie zadecydowania o jego zbędności dla podmiotu gospodarczego, będącego dotychczasowym właścicielem środka. Zbycie obiektu za ustaloną kwotę, obejmującą podatek VAT, zaksięgowane powinna zostać po stronie Wn („Rozrachunki z odbiorcami”) z adnotacją „należności od nabywcy środków trwałych”, jako faktura brutto. Aby zachować bilans, sprzedaż powinna również odbić się na stanie konta „Pozostałe przychody operacyjne” oraz konta „VAT należny” (informację o zbyciu należy zapisać po stronie Ma obu kont). Dokonując odsprzedania środka trwałego należy obliczyć wartość netto, od wartości początkowej, jaką środek posiadał w momencie nabycia go przez podmiot aktualnie odsprzedający, odjąć amortyzację. Umorzenie wartości środka trwałego, jakie miało miejsce w czasie eksploatacji środka, ewidencjonowane jest na koncie „Środki trwałe”, zaś wartość netto sprzedanego obiektu zapisywana na koncie „Pozostałe koszty operacyjne” po stronie Wn.  Zbycie środka trwałego może wygenerować zysk lub stratę, w zależności czy kwota otrzymana za jego zbyty jest większa, czy też mniejsza od wartości netto.

Odrębną operacją jest postawienie środka trwałego w stan likwidacji. Likwidacja wynika z wyeksploatowania środka i utraty przez niego zdatności do użytkowania, co sprawia, że środek nie może zostać odsprzedany. Zbyte mogą zostać niektóre elementy uzyskane np. z rozbiórki środka. Wraz z likwidacją środka trwałego następuje wykluczenie obiektu z ewidencji księgowej środków trwałych. Wykreślenie obiektu z bilansu nie jest jednoznaczne związane z fizycznym usunięciem środka. W niektórych przypadkach realna likwidacja nie ma miejsca, ponieważ dotychczasowy środek trwały ma charakter zabytkowy bądź też jego utylizacja nie jest wymagana.